بچه های ورزشکار ایرانی در افتتاحیه المپیک تابستانی پکن از برابر چشمانم رژه می روند. اشک می ریزم. تاسف می خورم به خاطر لباس ابلهانه یی که تنشان کرده اند. پوشش تحمیلی ای که هیچ نشانی از فرهنگ و هویت و تاریخ سرزمین ما ایران در آن دیده نمی شود. بغض راه گلویم را بسته است. هیچکدام شاد نیستند. در اطراف بچه ها مردانی ریشو و کریه المنظر با اخم رژه می روند که معلوم نیست ورزشکارند یا آدمکش! چه شده ما را...
همین چند روز پیش در تهران جشنواره زنان سرزمین من برگزار می شد و در آن زیباترین لباس های محلی و قومیت های ایرانی به نمایش در آمده بود، این جشنواره ها را برای کی برگزار می کنید؟ چرا جوانان ایرانی باید آن کت و شلوار بی قواره سبزفسفری و سفید را بپوشند، درحالیکه زیباترین و قشنگترین و رنگین ترین لباس ها را در سرزمینمان داریم.
فارع از همه اینها برای جوانان سرزمینم در این رقابت های ورزشی و انسانی زیبا آرزوی موفقیت دارم. البته امیدوارم اینبار موفقیت های جوانان ایرانی را به پای آقا امام زمانشان نگذارند و شر این استبداد قرون وسطایی برای همیشه از سرزمین من کم شود که حتی در نوع پوشش ما، سلیقه کریه اش را اعمال می کند.
